सो ऽप्य् आशु नीतो गुरुवेश्म दैत्यैर् दैत्येन्द्रसूनुर् हरिभक्तिभूषणः अशेषविद्यानिवहेन साकं कालेन कौमारम् अवाप योगी
so 'py āśu nīto guruveśma daityair daityendrasūnur haribhaktibhūṣaṇaḥ aśeṣavidyānivahena sākaṃ kālena kaumāram avāpa yogī
प्रायेण कौमारम् अवाप्य लोकः पुष्णाति नास्तिक्यम् असद्गतिं च तस्मिन् वयःस्थस्य बहिर्विरक्तिर् भवत्य् अभूच् चित्रम् अजे च भक्तिः
prāyeṇa kaumāram avāpya lokaḥ puṣṇāti nāstikyam asadgatiṃ ca tasmin vayaḥsthasya bahirviraktir bhavaty abhūc citram aje ca bhaktiḥ
अथ संपूर्णविद्यं तं कदाचिद् दितिजेश्वरः आनाय्य प्रणतं प्राह प्रह्लादं विदितेश्वरम्
atha saṃpūrṇavidyaṃ taṃ kadācid ditijeśvaraḥ ānāyya praṇataṃ prāha prahlādaṃ viditeśvaram
साध्व् अज्ञाननिधेर् बाल्यान् मुक्तो ऽसि सुरसूदन इदानीं भ्राजसे भास्वान् नीहाराद् इव निर्गतः
sādhv ajñānanidher bālyān mukto 'si surasūdana idānīṃ bhrājase bhāsvān nīhārād iva nirgataḥ
बाल्ये वयं च त्वम् इव द्विजैर् जाड्याय मोहिताः वयसा वर्धमानेन पुत्रकैवं सुशिक्षिताः
bālye vayaṃ ca tvam iva dvijair jāḍyāya mohitāḥ vayasā vardhamānena putrakaivaṃ suśikṣitāḥ
तद् अद्य त्वयि धुर्ये ऽहं संसकण्टकताधुरम् विन्यस्य स्वां चिरधृतां सुखी पश्यन् श्रियं तव
tad adya tvayi dhurye 'haṃ saṃsakaṇṭakatādhuram vinyasya svāṃ ciradhṛtāṃ sukhī paśyan śriyaṃ tava
यदा यदा हि नैपुण्यं पिता पुत्रस्य पश्यति तदा तदाधिं त्यक्त्वा नु महत् सौख्यम् अवाप्नुयात्
yadā yadā hi naipuṇyaṃ pitā putrasya paśyati tadā tadādhiṃ tyaktvā nu mahat saukhyam avāpnuyāt
गुरुश् चातीव नैपुण्यं ममाग्रे ऽवर्णयत् तव न चित्रं पुत्र तच् छ्रोतुं किं नु मे वाञ्छतः श्रुती
guruś cātīva naipuṇyaṃ mamāgre 'varṇayat tava na citraṃ putra tac chrotuṃ kiṃ nu me vāñchataḥ śrutī
नेत्रयोः शत्रुदारिद्र्यं श्रोत्रयोः सुतसूक्तयः युद्धव्रणं च गात्रेषु मायिनां च महोत्सवः
netrayoḥ śatrudāridryaṃ śrotrayoḥ sutasūktayaḥ yuddhavraṇaṃ ca gātreṣu māyināṃ ca mahotsavaḥ
श्रुत्वेति निकृतिप्रज्ञं दैत्याधिपवचस् ततः जगाद योगी निश्शङ्कं प्रह्लादः प्रणतो गुरुम्
śrutveti nikṛtiprajñaṃ daityādhipavacas tataḥ jagāda yogī niśśaṅkaṃ prahlādaḥ praṇato gurum
सूक्तयः श्रोत्रयोः सत्यं महाराज महोत्सवः किंतु ता वैष्णवीर् वाचो मुक्त्वा नान्या विचारयेत्
sūktayaḥ śrotrayoḥ satyaṃ mahārāja mahotsavaḥ kiṃtu tā vaiṣṇavīr vāco muktvā nānyā vicārayet
नीतिः सूक्तिः कथाः श्राव्याः श्राव्यं काव्यं च तद् वचः यत्र संसृतिदुःखौघकक्षाग्निर् गीयते हरिः
nītiḥ sūktiḥ kathāḥ śrāvyāḥ śrāvyaṃ kāvyaṃ ca tad vacaḥ yatra saṃsṛtiduḥkhaughakakṣāgnir gīyate hariḥ
अचिन्त्यः स्तूयते यत्र भक्त्या भक्तेप्सितप्रदः अर्थशात्रेण किं तात यत्र संसृतिसंततिः
acintyaḥ stūyate yatra bhaktyā bhaktepsitapradaḥ arthaśātreṇa kiṃ tāta yatra saṃsṛtisaṃtatiḥ
शास्त्रश्रमेण किं तात येनात्मैव विहंस्यते वैष्णवं वाङ्मयं तस्माच् *छ्राव्यं सेव्यं च सर्वदा
śāstraśrameṇa kiṃ tāta yenātmaiva vihaṃsyate vaiṣṇavaṃ vāṅmayaṃ tasmāc *chrāvyaṃ sevyaṃ ca sarvadā
मुमुक्षुभिर् भवक्लेशान् नो चेन् नैव सुखी भवेत् इति तस्य वचः शृण्वन् हिरण्यकशिपुस् तदा
mumukṣubhir bhavakleśān no cen naiva sukhī bhavet iti tasya vacaḥ śṛṇvan hiraṇyakaśipus tadā
जज्वाल दैत्यराट् तप्तसर्पिर् अद्भिर् इवाधिकम् प्रह्लादस्य गिरं पुण्यां जनसंसृतिनाशिनीम्
jajvāla daityarāṭ taptasarpir adbhir ivādhikam prahlādasya giraṃ puṇyāṃ janasaṃsṛtināśinīm
नामृस्यतासुरः क्षुद्रो घूको भानुप्रभाम् इव परितो वीक्ष्य संप्राह क्रुद्धो दैत्यभटान् इदम्
nāmṛsyatāsuraḥ kṣudro ghūko bhānuprabhām iva parito vīkṣya saṃprāha kruddho daityabhaṭān idam
हन्यताम् एष कुटिलः शस्त्रपातैः सुभीषणैः उत्कृत्त्योत्कृत्त्य मर्माणि रक्षितास्तु हरिः स्वयम्
hanyatām eṣa kuṭilaḥ śastrapātaiḥ subhīṣaṇaiḥ utkṛttyotkṛttya marmāṇi rakṣitāstu hariḥ svayam
पश्यत्व् इदानीम् एवैष हरिसंस्तवजं फलम् काकोलकङ्कगृध्रेभ्यो ह्य् अस्याङ्गं संविभज्यताम्
paśyatv idānīm evaiṣa harisaṃstavajaṃ phalam kākolakaṅkagṛdhrebhyo hy asyāṅgaṃ saṃvibhajyatām
अथोद्धृतास्त्रा दैतेयस् तर्जयन्तः प्रगर्जितैः अच्युतस्य प्रियं भक्तं तं जग्नुः पतिनोदिताः
athoddhṛtāstrā daiteyas tarjayantaḥ pragarjitaiḥ acyutasya priyaṃ bhaktaṃ taṃ jagnuḥ patinoditāḥ
प्रह्लादो ऽपि प्रभुं नत्वा ध्यानवज्रं समाददे अकृत्रिमरसम् भक्तं तम् इत्थं ध्याननिश्चलम्
prahlādo 'pi prabhuṃ natvā dhyānavajraṃ samādade akṛtrimarasam bhaktaṃ tam itthaṃ dhyānaniścalam
ररक्ष भगवान् विष्णुः प्रह्लादं भक्तदुःखहृत् अथालब्धपदान्य् अस्य गात्रे शस्त्राणि रक्षसाम्
rarakṣa bhagavān viṣṇuḥ prahlādaṃ bhaktaduḥkhahṛt athālabdhapadāny asya gātre śastrāṇi rakṣasām
नीलाब्जशकलानीव पेतुश् छिन्नान्य् अनेकधा किं प्राकृतानि शस्त्राणि करिष्यन्ति हरिप्रिये
nīlābjaśakalānīva petuś chinnāny anekadhā kiṃ prākṛtāni śastrāṇi kariṣyanti haripriye
तापत्रयमहास्त्रौघः सर्वो ऽप्य् अस्माद् बिभेति वै पीडयन्ति जनांस् तावद् व्याधयो राक्षसा ग्रहाः
tāpatrayamahāstraughaḥ sarvo 'py asmād bibheti vai pīḍayanti janāṃs tāvad vyādhayo rākṣasā grahāḥ
यावद् गुहाशयं विष्णुं सूक्ष्मं चेतो न विन्दति ते तु भग्नास्त्रशकलैः प्रतीपोत्थैर् इतस् ततः
yāvad guhāśayaṃ viṣṇuṃ sūkṣmaṃ ceto na vindati te tu bhagnāstraśakalaiḥ pratīpotthair itas tataḥ
हन्यमाना न्यवर्तन्त सद्यः फलददैर् इव न चित्रं विबुधानां तद् अज्ञानां विस्मयावहम्
hanyamānā nyavartanta sadyaḥ phaladadair iva na citraṃ vibudhānāṃ tad ajñānāṃ vismayāvaham
वैष्णवं बलम् आलोक्य राजा नूनं भयं दधौ पुनस् तस्य वधोपायं चिन्तयन् स सुदुर्मतिः
vaiṣṇavaṃ balam ālokya rājā nūnaṃ bhayaṃ dadhau punas tasya vadhopāyaṃ cintayan sa sudurmatiḥ
समादिशत् समाहूय दंदशूकान् सुदुर्विषान् अशस्त्रवधयोग्यो ऽयम् अस्मयो हरितोषकृत्
samādiśat samāhūya daṃdaśūkān sudurviṣān aśastravadhayogyo 'yam asmayo haritoṣakṛt
तस्माद् भवदिभिर् अचिराद् हन्यतां गरलायुधाः हिरण्यकशिपोः श्रुत्वा वचनं ते भुजंगमाः तस्याज्ञां जगृहुर् मूर्ध्ना प्रहर्षाद् देशवर्तिनः
tasmād bhavadibhir acirād hanyatāṃ garalāyudhāḥ hiraṇyakaśipoḥ śrutvā vacanaṃ te bhujaṃgamāḥ tasyājñāṃ jagṛhur mūrdhnā praharṣād deśavartinaḥ
अथ ज्वलद्दशनकरालदंष्ट्रिण स्फुटस्फुरद्दशनसहस्रभीषणाः अकर्षका हरिमहिस्वकर्षका हरिप्रियं द्रुततरम् आपतन् रुषा
atha jvaladdaśanakarāladaṃṣṭriṇa sphuṭasphuraddaśanasahasrabhīṣaṇāḥ akarṣakā harimahisvakarṣakā haripriyaṃ drutataram āpatan ruṣā
गरायुधास् त्वचम् अपि भेत्तुम् अल्पिकां वपुष्यजस्मृतिबलदुर्भिदाकृतेः अलं न ते हरिवपुषं तु केवलं विदश्य तं निजदशनैर् विना कृताः
garāyudhās tvacam api bhettum alpikāṃ vapuṣyajasmṛtibaladurbhidākṛteḥ alaṃ na te harivapuṣaṃ tu kevalaṃ vidaśya taṃ nijadaśanair vinā kṛtāḥ
ततः स्रवत्क्षतजविषण्णमूर्तयो द्विधाकृताद्भुतदशना भुजंगमाः समेत्य ते दितिजपतिं व्यजिज्ञपन् विनिःश्वसत्प्रचलफणा भुजंगमाः
tataḥ sravatkṣatajaviṣaṇṇamūrtayo dvidhākṛtādbhutadaśanā bhujaṃgamāḥ sametya te ditijapatiṃ vyajijñapan viniḥśvasatpracalaphaṇā bhujaṃgamāḥ
प्रभो महीध्रान् अपि भस्मशेषांस् तस्मिन्न् अशक्तास् तु तदैव वध्याः महानुभावस्य तवात्मजस्य वधे नियुक्त्वा दशनैर् विना कृताः
prabho mahīdhrān api bhasmaśeṣāṃs tasminn aśaktās tu tadaiva vadhyāḥ mahānubhāvasya tavātmajasya vadhe niyuktvā daśanair vinā kṛtāḥ
इत्थं द्विजिह्वाः कठिनं निवेद्य ययुर् विसृष्टाः प्रभुणाकृतार्थाः विचिन्तयन्तः पृथुविस्मयेन प्रह्लादसामर्थ्यनिदानम् एव
itthaṃ dvijihvāḥ kaṭhinaṃ nivedya yayur visṛṣṭāḥ prabhuṇākṛtārthāḥ vicintayantaḥ pṛthuvismayena prahlādasāmarthyanidānam eva
अथासुरेशः सचिवैर् विचार्य निश्चित्य सूनुं तम् अदण्डसाध्यम् आहूय साम्ना प्रणतं जगाद वाक्यं सदा निर्मलपुण्यचित्तम् प्रह्लाद दुष्टो ऽपि निजाङ्गजातो न वध्य इत्य् अद्य कृपा ममाभूत्
athāsureśaḥ sacivair vicārya niścitya sūnuṃ tam adaṇḍasādhyam āhūya sāmnā praṇataṃ jagāda vākyaṃ sadā nirmalapuṇyacittam prahlāda duṣṭo 'pi nijāṅgajāto na vadhya ity adya kṛpā mamābhūt
ततस् तूर्णं समागत्य दैत्यराजपुरोहिताः मूढाः प्राञ्जलयः प्राहुर् द्विजाः शास्त्रविशारदाः
tatas tūrṇaṃ samāgatya daityarājapurohitāḥ mūḍhāḥ prāñjalayaḥ prāhur dvijāḥ śāstraviśāradāḥ
त्रैलोक्यं कम्पते देव भृशं त्वय्य् अभिकाङ्क्षिणि प्रह्लादस् त्वां न जानाति क्रुद्धं स्वल्पो महाबलम्
trailokyaṃ kampate deva bhṛśaṃ tvayy abhikāṅkṣiṇi prahlādas tvāṃ na jānāti kruddhaṃ svalpo mahābalam
तद् अलं देव रोषेण दयां कर्तुं त्वम् अर्हसि पुत्रः कुपुत्रताम् एति न मातापितरौ कदा
tad alaṃ deva roṣeṇa dayāṃ kartuṃ tvam arhasi putraḥ kuputratām eti na mātāpitarau kadā
उक्त्वेति कुटिलप्रज्ञं दैत्यं दैत्यपुरोहिताः आदाय तदनुज्ञातं प्रह्लादं धीधनं ययुः
uktveti kuṭilaprajñaṃ daityaṃ daityapurohitāḥ ādāya tadanujñātaṃ prahlādaṃ dhīdhanaṃ yayuḥ