इति श्रीवामनपुराणे षट्षष्टितमो ऽध्यायः पुलस्त्य उवाच । गत्वा रसातलं दैत्यो महार्हमणिचित्रितम् । शुद्धस्फटिसोपानं कारयामास वै पुरम्
iti śrīvāmanapurāṇe ṣaṭṣaṣṭitamo 'dhyāyaḥ pulastya uvāca / gatvā rasātalaṃ daityo mahārhamaṇicitritam / śuddhasphaṭisopānaṃ kārayāmāsa vai puram
तत्र मध्ये सुविस्तीर्मः प्रासादो वज्रवेदिकः । मुक्ताजालान्तरद्वारो निर्मितो विश्वकर्मणा
tatra madhye suvistīrmaḥ prāsādo vajravedikaḥ / muktājālāntaradvāro nirmito viśvakarmaṇā
तत्रास्ते विविधान् भोगान् भुञ्जन् दिव्यान् स मानुषान् । नाम्ना विन्ध्यावलीत्येवं भार्यास्य दयिताभवत् । 67.3 युवतीनां सहस्रस्य प्रधाना शीलमण्डिता । तया सह महातेजा रेमे वैरोचनिर्मुने
tatrāste vividhān bhogān bhuñjan divyān sa mānuṣān / nāmnā vindhyāvalītyevaṃ bhāryāsya dayitābhavat / 67.3 yuvatīnāṃ sahasrasya pradhānā śīlamaṇḍitā / tayā saha mahātejā reme vairocanirmune
भोगासक्तस्य दैत्यस्य वसतः सुतले तदा । दैत्यतेजोहरः प्राप्तः चपाताले वै सुदर्शनः
bhogāsaktasya daityasya vasataḥ sutale tadā / daityatejoharaḥ prāptaḥ capātāle vai sudarśanaḥ
चक्रे प्रविष्टे पातालं दानवानां पुरे महान् । बभै हलहलाशब्दः क्षुभितार्णवसंनिभः
cakre praviṣṭe pātālaṃ dānavānāṃ pure mahān / babhai halahalāśabdaḥ kṣubhitārṇavasaṃnibhaḥ
तं च श्रुत्वा महाशब्दं बलिः खङ्गं समाददे । आः किमेतदितीत्थञ्च पप्रच्छासुरपुङ्गवः
taṃ ca śrutvā mahāśabdaṃ baliḥ khaṅgaṃ samādade / āḥ kimetaditītthañca papracchāsurapuṅgavaḥ
ततो विन्ध्यावली प्राह सान्त्वयन्ती निजं पतिम् । कोशे खङ्गं समावेश्य धर्मपत्नी शुचिव्रता
tato vindhyāvalī prāha sāntvayantī nijaṃ patim / kośe khaṅgaṃ samāveśya dharmapatnī śucivratā
एतद् भगवतश्चक्रं दैत्यचक्रक्षयङ्करम् । संपूजनीयं दैत्येन्द्र वामनस्य महात्मनः । इत्येवमुक्त्वा चार्वङ्गी सार्घपात्रा विनिर्ययौ
etad bhagavataścakraṃ daityacakrakṣayaṅkaram / saṃpūjanīyaṃ daityendra vāmanasya mahātmanaḥ / ityevamuktvā cārvaṅgī sārghapātrā viniryayau
अथाभ्यागात् सहस्रारं विष्णोश्चक्रं सुदर्शनम् । ततो ऽसुरपतिः प्रह्वः कृताञ्जलिपुटो मुने । संपूज्य विधिवच्चक्रमिदं स्तोत्रमुदीरयत्
athābhyāgāt sahasrāraṃ viṣṇoścakraṃ sudarśanam / tato 'surapatiḥ prahvaḥ kṛtāñjalipuṭo mune / saṃpūjya vidhivaccakramidaṃ stotramudīrayat
बलिरुवाच । नमस्यामि हरेश्चक्रं दैत्यचक्रविदारणम् । सहस्रांशुं सहस्राभं सहस्रारं सुनिर्मलम्
baliruvāca / namasyāmi hareścakraṃ daityacakravidāraṇam / sahasrāṃśuṃ sahasrābhaṃ sahasrāraṃ sunirmalam
नमस्यामि हरेश्चक्रं यस्य नाभ्यां पितामहः । तुण्डे त्रिशूलधृक् शर्व आरामूले महाद्रयः
namasyāmi hareścakraṃ yasya nābhyāṃ pitāmahaḥ / tuṇḍe triśūladhṛk śarva ārāmūle mahādrayaḥ
अरेषु संस्थिता देवाः सेन्द्राः सार्काः सपावकाः । जवे यस्य स्थितो वायुरापोग्निः पृथिवी नभः
areṣu saṃsthitā devāḥ sendrāḥ sārkāḥ sapāvakāḥ / jave yasya sthito vāyurāpogniḥ pṛthivī nabhaḥ
आरप्रान्तेषु जीमूताः सौदामिन्यृक्षतारकाः । बाह्मतो मुनयो यस्य बालखिल्यादयस्तथा
āraprānteṣu jīmūtāḥ saudāminyṛkṣatārakāḥ / bāhmato munayo yasya bālakhilyādayastathā
तमायुधवरं वन्दे वासुदेवस्य भक्तितः । यन्मे पापं शरीरोत्थं वाग्जं मानसमेव च
tamāyudhavaraṃ vande vāsudevasya bhaktitaḥ / yanme pāpaṃ śarīrotthaṃ vāgjaṃ mānasameva ca
तन्मे दहस्व दीप्तांशो विष्णोश्चक्र सुदर्शन । यन्मे कुलोद्भवं पापं पैतृकं मातृकं तथा
tanme dahasva dīptāṃśo viṣṇoścakra sudarśana / yanme kulodbhavaṃ pāpaṃ paitṛkaṃ mātṛkaṃ tathā
तन्मे हरस्व तरसा नमस्ते अच्युतायुध । आधयो मम नश्यन्तु व्याधयो यान्तु संक्षयम् । त्वन्नामकीर्तनाच् चक्र दुरितं यातु संक्षयम्
tanme harasva tarasā namaste acyutāyudha / ādhayo mama naśyantu vyādhayo yāntu saṃkṣayam / tvannāmakīrtanāc cakra duritaṃ yātu saṃkṣayam
इत्येवमुक्त्वा मतिमान् समभ्यर्च्याथ भक्तितः ॥ संस्मरन् पुण्डरीकाक्षं सर्वपापप्रणासनम्
ityevamuktvā matimān samabhyarcyātha bhaktitaḥ // saṃsmaran puṇḍarīkākṣaṃ sarvapāpapraṇāsanam
पूजितं बलिना चक्रं कृत्वा निस्तेजसो ऽसुरान् । निश्चक्रामाथ पातालाद् विषुवे दक्षिमे मुने
pūjitaṃ balinā cakraṃ kṛtvā nistejaso 'surān / niścakrāmātha pātālād viṣuve dakṣime mune
सुदर्शने निर्गते तु बलिर्विक्लवतां गतः । परमामापदं प्राप्य सस्मार स्वपितामहम्
sudarśane nirgate tu balirviklavatāṃ gataḥ / paramāmāpadaṃ prāpya sasmāra svapitāmaham
स चापि संस्मृतः प्राप्तः सुतलं दानवेश्वरः । दृष्ट्वा तस्थौ महातेजाः सार्घपात्रो बलिस्तदा
sa cāpi saṃsmṛtaḥ prāptaḥ sutalaṃ dānaveśvaraḥ / dṛṣṭvā tasthau mahātejāḥ sārghapātro balistadā
तमर्च्य विधिना ब्रह्मन् पितुः पितरमीश्वरम् । कृताञ्जलिपुटो भूत्वा इदं वचनमब्रवीत् । 67.22 संस्मृतो ऽसि मया तात सुविषण्णेन चेतसा तन्मे हितं च पथ्यं च श्रेयोग्र्यं वद तात मे । 67.23 किं कार्यं तात संसारे वसता पुरुषोण हि । कृतेन येन वै नास्य बन्धः समुपजायते । 67.24 संसारार्णवमग्नानां नराणामल्पचेतसाम् । तरणे यो भवेत् पोतस्तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
tamarcya vidhinā brahman pituḥ pitaramīśvaram / kṛtāñjalipuṭo bhūtvā idaṃ vacanamabravīt / 67.22 saṃsmṛto 'si mayā tāta suviṣaṇṇena cetasā tanme hitaṃ ca pathyaṃ ca śreyogryaṃ vada tāta me / 67.23 kiṃ kāryaṃ tāta saṃsāre vasatā puruṣoṇa hi / kṛtena yena vai nāsya bandhaḥ samupajāyate / 67.24 saṃsārārṇavamagnānāṃ narāṇāmalpacetasām / taraṇe yo bhavet potastanme vyākhyātumarhasi
पुलस्त्य उवाच । एतद्वचनमाकर्ण्य तत्पौत्राद् दानवेश्वरः । विचिन्त्य प्राह वचनं संसारे यद्वितं परम् ॥ 67.26 ॥ प्रह्लाद उवाच । साधु दानवशार्दूल यत्ते जाता मतिस्त्वियम् । प्रवक्ष्यामि हितं ते ऽद्य तथानेयेषां हितं बले
pulastya uvāca / etadvacanamākarṇya tatpautrād dānaveśvaraḥ / vicintya prāha vacanaṃ saṃsāre yadvitaṃ param // 67.26 // prahlāda uvāca / sādhu dānavaśārdūla yatte jātā matistviyam / pravakṣyāmi hitaṃ te 'dya tathāneyeṣāṃ hitaṃ bale
भवजलधिगतानां द्वान्द्ववाताहतानां सुतदुहितृकलत्रत्राणभारार्दितानाम् । विषमविषयतोये मज्जतामप्लावानां भवति शरणमेको विष्णुपोतो नराणाम्
bhavajaladhigatānāṃ dvāndvavātāhatānāṃ sutaduhitṛkalatratrāṇabhārārditānām / viṣamaviṣayatoye majjatāmaplāvānāṃ bhavati śaraṇameko viṣṇupoto narāṇām
ये संश्रिता हरिमनन्तमनादिमध्यं नारायणं सुरगुरुं शुभदं वरेण्यम् । शुद्धं खगेन्द्रगमनं कमलालयेशं ते धर्मराजकरणं न विशन्ति धीराः । 67.29 स्वपुरुषमभिवीक्ष्य पाशहस्तं वदति यमः किल तस्य कर्णमूले । परिहर मधुसूदनप्रन्नान् प्रभुरहमन्यनृणां न वैष्णवानाम्
ye saṃśritā harimanantamanādimadhyaṃ nārāyaṇaṃ suraguruṃ śubhadaṃ vareṇyam / śuddhaṃ khagendragamanaṃ kamalālayeśaṃ te dharmarājakaraṇaṃ na viśanti dhīrāḥ / 67.29 svapuruṣamabhivīkṣya pāśahastaṃ vadati yamaḥ kila tasya karṇamūle / parihara madhusūdanaprannān prabhurahamanyanṛṇāṃ na vaiṣṇavānām
तथान्यदुक्तं नरसत्तमेन इक्ष्वाकुणा भक्तियुतेन नूनम् । ये विष्णुभक्ताः पुरुषाः पृथिव्यां यमस्य ते निर्विषया भवन्ति
tathānyaduktaṃ narasattamena ikṣvākuṇā bhaktiyutena nūnam / ye viṣṇubhaktāḥ puruṣāḥ pṛthivyāṃ yamasya te nirviṣayā bhavanti
सा जिह्वा या हरिं स्तौति तच्चित्तं यत्तदर्पितम् । तावेव केवलं शलाघ्यौ यौ तत्पूजाकरौ करौ
sā jihvā yā hariṃ stauti taccittaṃ yattadarpitam / tāveva kevalaṃ śalāghyau yau tatpūjākarau karau
नूनं न तौ करौ प्रोक्तौ वृक्षशाखाग्रपल्लवौ । न यौ पूजितुं शक्तौ हरिपादाम्बुजद्वयम्
nūnaṃ na tau karau proktau vṛkṣaśākhāgrapallavau / na yau pūjituṃ śaktau haripādāmbujadvayam
नूनं तत्कण्ठशालूकमथवा प्रतिजिह्वका । रोगोवान्यो न सा जिह्वा या न वक्ति हरेर्गुणान्
nūnaṃ tatkaṇṭhaśālūkamathavā pratijihvakā / rogovānyo na sā jihvā yā na vakti harerguṇān
शोचनीयः स बन्धूनां जीवन्नपि मृतो नरः । यः पादपङ्कजं विष्णोर्न पूजयति भक्तितः
śocanīyaḥ sa bandhūnāṃ jīvannapi mṛto naraḥ / yaḥ pādapaṅkajaṃ viṣṇorna pūjayati bhaktitaḥ
ये नरा वासुदेवस्य सततं पूजने रताः । मृता अपि न शोच्यास्ते सत्यं सत्यं मयोदितम्
ye narā vāsudevasya satataṃ pūjane ratāḥ / mṛtā api na śocyāste satyaṃ satyaṃ mayoditam
शारीरं मानसं वाग्जं मूर्तामूर्तं चराचरम् । दृश्यं स्पृस्यमदृश्यञ्च तत्सर्वं केशवात्मकम्
śārīraṃ mānasaṃ vāgjaṃ mūrtāmūrtaṃ carācaram / dṛśyaṃ spṛsyamadṛśyañca tatsarvaṃ keśavātmakam
येनार्चितो हि भगवान् चतुर्धा वै त्रिविक्रमः । तेनार्चिता न संदेहो लोकाः सामरदानवाः
yenārcito hi bhagavān caturdhā vai trivikramaḥ / tenārcitā na saṃdeho lokāḥ sāmaradānavāḥ
यता रत्नानि जलधेरसंख्येयानि पुत्रक । तथा गुणा हि देवस्य त्वसंख्यातास्तु चक्रिणः
yatā ratnāni jaladherasaṃkhyeyāni putraka / tathā guṇā hi devasya tvasaṃkhyātāstu cakriṇaḥ
ये शङ्खचक्राब्जकरं सशार्ङ्गिणं खगेन्द्रकेतुं वरदं श्रियः पतिम् । समाश्रयन्ते भवभीतिनाशनं संसारगर्ते न पतन्ति ते पुनः
ye śaṅkhacakrābjakaraṃ saśārṅgiṇaṃ khagendraketuṃ varadaṃ śriyaḥ patim / samāśrayante bhavabhītināśanaṃ saṃsāragarte na patanti te punaḥ
येषां मनसि गोविन्दो निवासी सततं बले । न ते परिभवं यान्ति न मृत्योरुद्विजन्ति च
yeṣāṃ manasi govindo nivāsī satataṃ bale / na te paribhavaṃ yānti na mṛtyorudvijanti ca
देवं सार्ङ्गधरं विष्णुं ये प्रपन्नाः परायणम् । न तेषां यमसालोक्यं न च ते नरकौकसः
devaṃ sārṅgadharaṃ viṣṇuṃ ye prapannāḥ parāyaṇam / na teṣāṃ yamasālokyaṃ na ca te narakaukasaḥ
न तां गतिं प्राप्नुवन्ति श्रुतिशास्त्रविशारदाः । विप्रा दानवशार्दूल विष्णुभक्ता व्रजन्ति याम्
na tāṃ gatiṃ prāpnuvanti śrutiśāstraviśāradāḥ / viprā dānavaśārdūla viṣṇubhaktā vrajanti yām
या गतिर्दैत्यशार्दूल हतानां तु महाहवे । ततो ऽदिकां गतिं यान्ति विष्णुभक्ता नरोत्तमाः
yā gatirdaityaśārdūla hatānāṃ tu mahāhave / tato 'dikāṃ gatiṃ yānti viṣṇubhaktā narottamāḥ
या गतिर्धर्मशीलानां सात्त्विकानां महात्मनाम् । सा गतिर्गदिता दैत्य भगवत्सेविनामपि
yā gatirdharmaśīlānāṃ sāttvikānāṃ mahātmanām / sā gatirgaditā daitya bhagavatsevināmapi
सर्वावासं वासुदेवं सूक्ष्ममव्यक्तविग्रहम् । प्रविशन्ति महात्मानं तद्भक्ता नान्यचेतसः
sarvāvāsaṃ vāsudevaṃ sūkṣmamavyaktavigraham / praviśanti mahātmānaṃ tadbhaktā nānyacetasaḥ
अनन्यमनसो भक्त्या ये नमस्यन्ति केशवम् । शुचयस्ते महात्मानस्तीर्थभूता भवन्ति ते
ananyamanaso bhaktyā ye namasyanti keśavam / śucayaste mahātmānastīrthabhūtā bhavanti te
गच्छन् तिष्ठन् स्वपन् जाग्रत् पिबन्नश्चन्नभीक्ष्णशः । ध्यायन् नारायणं यस्तु न ततो ऽन्यो ऽस्ति पुण्यभाक् । वैकुण्ठं खड्गपरशुं भवबन्धसमुच्छिदम्
gacchan tiṣṭhan svapan jāgrat pibannaścannabhīkṣṇaśaḥ / dhyāyan nārāyaṇaṃ yastu na tato 'nyo 'sti puṇyabhāk / vaikuṇṭhaṃ khaḍgaparaśuṃ bhavabandhasamucchidam
प्रणिपत्य यथान्यायं संसारे न पुनर्भवेत् । क्षेत्रेषु वसते नित्यं क्रीडन्नास्ते ऽमितद्युतिः
praṇipatya yathānyāyaṃ saṃsāre na punarbhavet / kṣetreṣu vasate nityaṃ krīḍannāste 'mitadyutiḥ
आसीनः सर्वदेहेषु कर्मभिर्न स बध्यते । येषां विष्णुः प्रियोन्त्यन्ते विष्णोः सततं प्रियाः
āsīnaḥ sarvadeheṣu karmabhirna sa badhyate / yeṣāṃ viṣṇuḥ priyontyante viṣṇoḥ satataṃ priyāḥ
न ते पुनः सम्भवन्ति तद्भक्तास्तत्परायणाः । ध्यायेद् दामोदरं यस्तु भक्तिनम्रोर्ऽचयेत वा
na te punaḥ sambhavanti tadbhaktāstatparāyaṇāḥ / dhyāyed dāmodaraṃ yastu bhaktinamror'cayeta vā
न स संसारपङ्के ऽस्मिन् मज्जते दानवेश्वर । कल्यमुत्थाय ये भक्त्या स्मरन्ति मधुसूदनम् । स्तुवन्त्यप्यभिशृण्वन्ति दुर्गण्यतितरन्ति ते
na sa saṃsārapaṅke 'smin majjate dānaveśvara / kalyamutthāya ye bhaktyā smaranti madhusūdanam / stuvantyapyabhiśṛṇvanti durgaṇyatitaranti te
हरिवाक्यामृतं पीत्वा विमलैः श्रोत्रभाजनैः । प्रहृष्यति मनो येषां दुर्गाण्यतितरन्ति ते
harivākyāmṛtaṃ pītvā vimalaiḥ śrotrabhājanaiḥ / prahṛṣyati mano yeṣāṃ durgāṇyatitaranti te
येषां चक्रगदापाणौ भक्तिरव्यभिचारिणी । ते यान्ति नियतं स्थानं यत्र योगेश्वरो हरिः
yeṣāṃ cakragadāpāṇau bhaktiravyabhicāriṇī / te yānti niyataṃ sthānaṃ yatra yogeśvaro hariḥ
विष्णुकर्मप्रसक्तानां भक्तानां या परा गतिः । सा तु जन्मसहस्रेण न तपोभिरवाप्यते
viṣṇukarmaprasaktānāṃ bhaktānāṃ yā parā gatiḥ / sā tu janmasahasreṇa na tapobhiravāpyate
किं जप्यैस्तस्य मन्त्रैर्वा किं तपोभिः किमाश्रमैः । यस्य नास्ति परा भक्तिः सततं मधुसूदने
kiṃ japyaistasya mantrairvā kiṃ tapobhiḥ kimāśramaiḥ / yasya nāsti parā bhaktiḥ satataṃ madhusūdane
वृथा यज्ञा वृता वेदा वृथा दानं वृथा श्रुतम् । वृथा तपश्च कीर्तिश्च यो द्वेष्टि मधुसूदनम्
vṛthā yajñā vṛtā vedā vṛthā dānaṃ vṛthā śrutam / vṛthā tapaśca kīrtiśca yo dveṣṭi madhusūdanam
किं तस्य बहुर्भर्मन्त्रैर्भक्तिर्यस्य जनार्दने । नमो नारायणायेति मन्त्रः सर्वार्थसाधकः
kiṃ tasya bahurbharmantrairbhaktiryasya janārdane / namo nārāyaṇāyeti mantraḥ sarvārthasādhakaḥ
विष्णुरेव गतिर्योषां कुतस्तेषां पराजयः । येषामिन्दीवरश्यामो हृदयस्थो जनार्दनः
viṣṇureva gatiryoṣāṃ kutasteṣāṃ parājayaḥ / yeṣāmindīvaraśyāmo hṛdayastho janārdanaḥ
सर्वमङ्गलमाङ्गल्यं वरेण्यं वरदं प्रभुम् । नारायणं नमस्कृत्य सर्वकर्माणि कारयेत्
sarvamaṅgalamāṅgalyaṃ vareṇyaṃ varadaṃ prabhum / nārāyaṇaṃ namaskṛtya sarvakarmāṇi kārayet
विष्टयो व्यतिपाताश्च ये ऽन्ये दुर्नीतिसम्भवाः । ते नाम स्मरणाद्विष्णोर्नासं यान्ति महासुर
viṣṭayo vyatipātāśca ye 'nye durnītisambhavāḥ / te nāma smaraṇādviṣṇornāsaṃ yānti mahāsura
तीर्थकोटिसहस्राणि तीर्थकोटिशतानि च । नारायणप्रणामस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्
tīrthakoṭisahasrāṇi tīrthakoṭiśatāni ca / nārāyaṇapraṇāmasya kalāṃ nārhanti ṣoḍaśīm
पृथिव्यां यानि तीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च । तानि सर्वाण्यवाप्नोति विष्णोर्नामानुकीर्तनात्
pṛthivyāṃ yāni tīrthāni puṇyānyāyatanāni ca / tāni sarvāṇyavāpnoti viṣṇornāmānukīrtanāt
प्राप्नुवन्ति न तांल्लोकान् व्रतिनो वा तपस्विनः । प्राप्यन्ते ये तु कृष्णस्य नमस्कारपरैर्न रैः
prāpnuvanti na tāṃllokān vratino vā tapasvinaḥ / prāpyante ye tu kṛṣṇasya namaskāraparairna raiḥ
यो ऽप्यन्यदेवताभक्तो मिथ्यार्चयति केशवम् । सो।ऽपि गच्छति साधूनां स्थानं पुण्यकृतां महत्
yo 'pyanyadevatābhakto mithyārcayati keśavam / so/'pi gacchati sādhūnāṃ sthānaṃ puṇyakṛtāṃ mahat
सातत्येन हृषीकेशं पूजयित्वा तु यत्फलम् । सुचीर्णतपसां नॄणां तता फलं न कदाचन
sātatyena hṛṣīkeśaṃ pūjayitvā tu yatphalam / sucīrṇatapasāṃ nṝṇāṃ tatā phalaṃ na kadācana
त्रिसन्ध्यं पद्मानाभं तु ये स्मरन्ति सुमेधसः । ते लभन्त्युपवासस्य फलं नासत्यत्र संशयः
trisandhyaṃ padmānābhaṃ tu ye smaranti sumedhasaḥ / te labhantyupavāsasya phalaṃ nāsatyatra saṃśayaḥ
सततं शास्त्रदृष्टेन कर्मणा हरिमर्चय । तत्प्रसादात् परां सिद्धिं बले प्राप्स्यसि शाश्वतीम्
satataṃ śāstradṛṣṭena karmaṇā harimarcaya / tatprasādāt parāṃ siddhiṃ bale prāpsyasi śāśvatīm
तन्मना भव तद्भक्तस्तद्याजी तं नमस्कुरु । तमेवाश्रित्य देवेशं सुखं प्राप्यसि पुत्रक
tanmanā bhava tadbhaktastadyājī taṃ namaskuru / tamevāśritya deveśaṃ sukhaṃ prāpyasi putraka
आद्यं ह्यनन्तमजरं हरिमव्ययं च ये वै स्मरन्त्यहरहर्नृवरा भुविस्थाः । सर्वत्रगं शुभदं ब्रह्ममयं पुराणम् ते यान्ति वैष्णवपदं ध्रुवमक्षयञ्च
ādyaṃ hyanantamajaraṃ harimavyayaṃ ca ye vai smarantyaharaharnṛvarā bhuvisthāḥ / sarvatragaṃ śubhadaṃ brahmamayaṃ purāṇam te yānti vaiṣṇavapadaṃ dhruvamakṣayañca
ये मानवा विगतरागपरापरज्ञा नारायणं सुरगुरुं सततं स्मरन्ति । ते धौतपाण्डुरपुटा इव राजहंसाः संसारसागरजलस्य तरन्ति पारम्
ye mānavā vigatarāgaparāparajñā nārāyaṇaṃ suraguruṃ satataṃ smaranti / te dhautapāṇḍurapuṭā iva rājahaṃsāḥ saṃsārasāgarajalasya taranti pāram
ध्यायन्ति ये सततमच्युतमीशितारं निष्कल्मषं प्रवरपद्मदलायताक्षम् । ध्यानेन तेन हतकिल्बषवेदनास्ते मातुः पयोधररसं न पुनः पिबन्ति
dhyāyanti ye satatamacyutamīśitāraṃ niṣkalmaṣaṃ pravarapadmadalāyatākṣam / dhyānena tena hatakilbaṣavedanāste mātuḥ payodhararasaṃ na punaḥ pibanti
ये कीर्तयन्ति वरदं वरपद्मनाभं शङ्खाब्जचक्रवरचापगदासिहस्तम् । पद्मालयावदनपङ्कजषट्पदाख्यं नूनं प्रयान्ति सदनं मधुघातिनस्ते
ye kīrtayanti varadaṃ varapadmanābhaṃ śaṅkhābjacakravaracāpagadāsihastam / padmālayāvadanapaṅkajaṣaṭpadākhyaṃ nūnaṃ prayānti sadanaṃ madhughātinaste
शृण्वन्ति ये भक्तिपरा मनुष्याः संकीर्त्यमानं भगवन्तमाद्यम् । ते मुक्तपापाः सुखिनो भवन्ति यथामृतप्राशनतर्पितास्तु
śṛṇvanti ye bhaktiparā manuṣyāḥ saṃkīrtyamānaṃ bhagavantamādyam / te muktapāpāḥ sukhino bhavanti yathāmṛtaprāśanatarpitāstu
तस्माद् ध्यानं स्मरणं कीर्तनं वा नाम्नां श्रवणं पठतां सज्जनानाम् । कार्यं विष्णोः श्रद्दधानैर्मनुष्यैः पूजातुल्यं तत् प्रशंसन्ति देवा
tasmād dhyānaṃ smaraṇaṃ kīrtanaṃ vā nāmnāṃ śravaṇaṃ paṭhatāṃ sajjanānām / kāryaṃ viṣṇoḥ śraddadhānairmanuṣyaiḥ pūjātulyaṃ tat praśaṃsanti devā
बाह्यैस्तथान्तःकरणैरविक्लवैर्यो नार्चयेत् केशवमीशितरम् । पुष्पैश्च पत्रैर्जलपल्लवादिभिर्नूनं स मुष्टो विधितस्करेण
bāhyaistathāntaḥkaraṇairaviklavairyo nārcayet keśavamīśitaram / puṣpaiśca patrairjalapallavādibhirnūnaṃ sa muṣṭo vidhitaskareṇa