इति श्रीवामनपुराणे अष्टषष्टितमो ऽध्यायः पुलस्त्य उवाच । एतन्मया पुण्यतमं पुराणं तुभ्यं तथा नारद कीर्तितं वै । श्रुत्वा च कीर्त्या परया समेतो भक्त्या च विष्णोः पदमभ्युपैति
iti śrīvāmanapurāṇe aṣṭaṣaṣṭitamo 'dhyāyaḥ pulastya uvāca / etanmayā puṇyatamaṃ purāṇaṃ tubhyaṃ tathā nārada kīrtitaṃ vai / śrutvā ca kīrtyā parayā sameto bhaktyā ca viṣṇoḥ padamabhyupaiti
यथा पापानि पूयन्ते गङ्गावारिविगाहनात् । तथा पुराणश्रवणाद् दुरितानां विनाशनम्
yathā pāpāni pūyante gaṅgāvārivigāhanāt / tathā purāṇaśravaṇād duritānāṃ vināśanam
न तस्य रोगा जायन्ते न विषं चाभिचारिकम् । शरीरे च कुले ब्रह्मन् यः श्रुणोति च वामनम्
na tasya rogā jāyante na viṣaṃ cābhicārikam / śarīre ca kule brahman yaḥ śruṇoti ca vāmanam
श्रणोति नित्यं विधिवच्च भक्त्या संपूजयन् यः प्रणतश्च विष्णुम् । स चाश्वमेधस्य सदक्षिणस्य फलं समग्रं परिहिनपापः
śraṇoti nityaṃ vidhivacca bhaktyā saṃpūjayan yaḥ praṇataśca viṣṇum / sa cāśvamedhasya sadakṣiṇasya phalaṃ samagraṃ parihinapāpaḥ
प्राप्नोति दत्तस्य सुवर्णभूमेरश्वस्य गोनागरथस्य चैव नारी नरश्चापि च पादमेकं शृण्वन् शुचिः पुण्यतमः पृथिव्याम् । 69.5 स्नाने कृते तीर्थवरे सुपुण्ये गङ्गाजले नैमिषपुष्करे वा । कोकामुखे यत् प्रवदन्ति विप्राः प्रयागमासाद्य च माघमासे
prāpnoti dattasya suvarṇabhūmeraśvasya gonāgarathasya caiva nārī naraścāpi ca pādamekaṃ śṛṇvan śuciḥ puṇyatamaḥ pṛthivyām / 69.5 snāne kṛte tīrthavare supuṇye gaṅgājale naimiṣapuṣkare vā / kokāmukhe yat pravadanti viprāḥ prayāgamāsādya ca māghamāse
स तत्फलं प्राप्य च वामनस्य संकीर्तयन् नान्यमनाः पदं हि । गच्छेन्मया नारद ते ऽद्य चोक्तं यद् राजसूयस्य फलं प्रयच्छेत्
sa tatphalaṃ prāpya ca vāmanasya saṃkīrtayan nānyamanāḥ padaṃ hi / gacchenmayā nārada te 'dya coktaṃ yad rājasūyasya phalaṃ prayacchet
यद् भूमिलोके सुरलोकलभ्ये महत्सुखं प्राप्य नरः समग्रम् । प्रापनोति चास्य श्रवणान्महर्षे सौत्रामणेर्नास्ति च संशयो मे
yad bhūmiloke suralokalabhye mahatsukhaṃ prāpya naraḥ samagram / prāpanoti cāsya śravaṇānmaharṣe sautrāmaṇernāsti ca saṃśayo me
रत्नस्य दानस्य च यत्फलं भवेद् यत्सूर्यस्य चेन्दोर्ग्रहणे च राहोः । अन्नस्य दानेन फलं यथोक्तं बुभुक्षिते विप्रवरे च साग्निके
ratnasya dānasya ca yatphalaṃ bhaved yatsūryasya cendorgrahaṇe ca rāhoḥ / annasya dānena phalaṃ yathoktaṃ bubhukṣite vipravare ca sāgnike
दुर्भिक्षसंपीडितपुत्रभार्ये यामी सदा पोषणतत्परे च । देवाग्निविप्रर्षिरते च पित्रोः शुश्रुषके भ्रातरि ज्येष्ठसाम्ने । यत्तत्फलं संप्रवदन्ति देवाः स तत् फलं लभते चास्य पाठात्
durbhikṣasaṃpīḍitaputrabhārye yāmī sadā poṣaṇatatpare ca / devāgniviprarṣirate ca pitroḥ śuśruṣake bhrātari jyeṣṭhasāmne / yattatphalaṃ saṃpravadanti devāḥ sa tat phalaṃ labhate cāsya pāṭhāt
चतुर्दशं वामनमाहुरग्र्यं श्रुते च यस्याघचयाश्च नाशम् । प्रयान्ति नास्त्यत्र च संशयो मे महान्ति पापान्यपि नारदाशु
caturdaśaṃ vāmanamāhuragryaṃ śrute ca yasyāghacayāśca nāśam / prayānti nāstyatra ca saṃśayo me mahānti pāpānyapi nāradāśu
पाठात् संश्रवणाद् विप्र श्रावणादपि कस्यचित् । सर्वपापानि नश्यन्ति वामनस्य सदा मुदे
pāṭhāt saṃśravaṇād vipra śrāvaṇādapi kasyacit / sarvapāpāni naśyanti vāmanasya sadā mude
इदं रहस्यं परमं तवोक्तं न वाच्यमेतद्धरिभक्तिवर्जिते । द्विजस्य निन्दारतिहिनदक्षिणे सहेतुवाक्यावृतपापसत्त्वे
idaṃ rahasyaṃ paramaṃ tavoktaṃ na vācyametaddharibhaktivarjite / dvijasya nindāratihinadakṣiṇe sahetuvākyāvṛtapāpasattve
नमो नमः कारण वामनाय नित्यं यो वदेन्नियतं द्विजः । तस्य विष्णुः पदं मोक्षं ददाति सुरपूजितः
namo namaḥ kāraṇa vāmanāya nityaṃ yo vadenniyataṃ dvijaḥ / tasya viṣṇuḥ padaṃ mokṣaṃ dadāti surapūjitaḥ
वाचकाय प्रदातव्य गोभूस्वर्णविभूषणम् । वित्तशाठ्यं न कर्तव्यं कुर्वन् श्रवणनाशकम्
vācakāya pradātavya gobhūsvarṇavibhūṣaṇam / vittaśāṭhyaṃ na kartavyaṃ kurvan śravaṇanāśakam
त्रिसंध्यं च पठन् शृण्वन् सर्वपापप्रणाशनम् । असूयारहितं विप्र सर्वसम्पत्प्रदायकम्
trisaṃdhyaṃ ca paṭhan śṛṇvan sarvapāpapraṇāśanam / asūyārahitaṃ vipra sarvasampatpradāyakam