Aṃśa 5 · Chapter 31

संस्तुतो भगवान् इत्थं देवराजेन केशवः प्रहस्य भावगम्भीरम् उवाचेन्द्रं द्विजोत्तम ॥

saṃstuto bhagavān itthaṃ devarājena keśavaḥ prahasya bhāvagambhīram uvācendraṃ dvijottama //

देवराजो भवान् इन्द्रो वयं मर्त्या जगत्पते क्षन्तव्यं भवतैवैतद् अपराधकृतं मम ॥

devarājo bhavān indro vayaṃ martyā jagatpate kṣantavyaṃ bhavataivaitad aparādhakṛtaṃ mama //

पारिजाततरुश् चायं नीयताम् उचितास्पदम् गृहीतो ऽयं मया शक्र सत्यावचनकारणात् ॥

pārijātataruś cāyaṃ nīyatām ucitāspadam gṛhīto 'yaṃ mayā śakra satyāvacanakāraṇāt //

वज्रं चेदं गृहाण त्वं यद् ग्रस्तं प्रहितं त्वया तवैवैतत् प्रहरणं शक्र वैरिविदारणम् ॥

vajraṃ cedaṃ gṛhāṇa tvaṃ yad grastaṃ prahitaṃ tvayā tavaivaitat praharaṇaṃ śakra vairividāraṇam //

विमोहयसि माम् ईश मर्त्यो ऽहम् इति किं वदन् जानीमस् त्वां भगवतो न तु सूक्ष्मविदो वयम् ॥

vimohayasi mām īśa martyo 'ham iti kiṃ vadan jānīmas tvāṃ bhagavato na tu sūkṣmavido vayam //

यो ऽसि सो ऽसि जगत्त्राणप्रवृत्तौ नाथ संस्थितः जगतः शल्यनिष्कर्षं करोष्य् असुरसूदन ॥

yo 'si so 'si jagattrāṇapravṛttau nātha saṃsthitaḥ jagataḥ śalyaniṣkarṣaṃ karoṣy asurasūdana //

नीयतां पारिजातो ऽयं कृष्ण द्वारवतीं पुरीम् मर्त्यलोके त्वया मुक्ते नायं संस्थास्यते भुवि ॥

nīyatāṃ pārijāto 'yaṃ kṛṣṇa dvāravatīṃ purīm martyaloke tvayā mukte nāyaṃ saṃsthāsyate bhuvi //

तथेत्य् उक्त्वा च देवेन्द्रम् आजगाम भुवं हरिः प्रसक्तैः सिद्धगन्धर्वैः स्तूयमानः सुरर्षिभिः ॥

tathety uktvā ca devendram ājagāma bhuvaṃ hariḥ prasaktaiḥ siddhagandharvaiḥ stūyamānaḥ surarṣibhiḥ //

ततः शङ्खम् उपाध्माय द्वारकोपरि संस्थितः हर्षम् उत्पादयाम् आस द्वारकावासिनां द्विज ॥

tataḥ śaṅkham upādhmāya dvārakopari saṃsthitaḥ harṣam utpādayām āsa dvārakāvāsināṃ dvija //

अवतीर्याथ गरुडात् सत्यभामासहायवान् निष्कुटे स्थापयाम् आस पारिजातं महातरुम् ॥

avatīryātha garuḍāt satyabhāmāsahāyavān niṣkuṭe sthāpayām āsa pārijātaṃ mahātarum //

यम् अभ्येत्य जनः सर्वो जातिं स्मरति पौर्विकीम् वास्यते यस्य पुष्पोत्थगन्धेनोर्वी त्रियोजनम् ॥

yam abhyetya janaḥ sarvo jātiṃ smarati paurvikīm vāsyate yasya puṣpotthagandhenorvī triyojanam //

ततस् ते यादवाः सर्वे देहबन्धान् अमानुषान् ददृशुः पादपे तस्मिन् कुर्वतो मुखदर्शनम् ॥

tatas te yādavāḥ sarve dehabandhān amānuṣān dadṛśuḥ pādape tasmin kurvato mukhadarśanam //

किंकरैः समुपानीतं हस्त्यश्वादि ततो धनम् स्त्रियश् च कृष्णो जग्राह नरकस्य परिग्रहान् ॥

kiṃkaraiḥ samupānītaṃ hastyaśvādi tato dhanam striyaś ca kṛṣṇo jagrāha narakasya parigrahān //

ततः काले शुभे प्राप्ते उपयेमे जनार्दनः ताः कन्या नरकेणासन् सर्वतो याः समाहृताः ॥

tataḥ kāle śubhe prāpte upayeme janārdanaḥ tāḥ kanyā narakeṇāsan sarvato yāḥ samāhṛtāḥ //

एकस्मिन्न् एव गोविन्दः काले तासां महामुने जग्राह विधिवत् पाणीन् पृथग्गेहेषु धर्मतः ॥

ekasminn eva govindaḥ kāle tāsāṃ mahāmune jagrāha vidhivat pāṇīn pṛthaggeheṣu dharmataḥ //

षोडशस्त्रीसहस्राणि शतम् एकं तथाधिकम् तावन्ति चक्रे रूपाणि भगवान् मधुसूदनः ॥

ṣoḍaśastrīsahasrāṇi śatam ekaṃ tathādhikam tāvanti cakre rūpāṇi bhagavān madhusūdanaḥ //

एकैकश्येन ताः कन्या मेनिरे मधुसूदनः ममैव पाणिग्रहणं भगवान् कृतवान् इति ॥

ekaikaśyena tāḥ kanyā menire madhusūdanaḥ mamaiva pāṇigrahaṇaṃ bhagavān kṛtavān iti //

निशासु च जगत्स्रष्टा तासां गेहेषु केशवः उवास विप्र सर्वासां विश्वरूपधरो हरिः ॥

niśāsu ca jagatsraṣṭā tāsāṃ geheṣu keśavaḥ uvāsa vipra sarvāsāṃ viśvarūpadharo hariḥ //